Love.

Wszyyyyyscy ludzie pragną miłości.

Wszyscy kochają, chcą kochać, pragnąć być kochani, rozdawać miłość, obdarzać nią innych, znajomych i obcych. Po prostu wszędzie gdzie się nie obejrzysz miłość, i kochanie.

A wojny to z miłości do drugiego człowieka.

"Ale ona mnie kocha!" Tak jasne, Ty płacisz za jej kolacje a ona w nocy daje dwóm innym facetom.

"Ale on mnie naprawdę kocha!" yhym, oczywiście, będzie o Ciebie dbał, będzie do Ciebie przyjeżdżał te 300km, bo przecież on jest inny. Każdy z nas jest inny, każdy z nas potrafi kochać kobietę jak tą jedyną. Ale to są tylko słowa.

A ludzi nie powinno się oceniać na podstawie słów tylko czynów.

Osobiście nie wierzę w miłość. Moim zdaniem jest to wynik reakcji chemicznych zachodzących w naszym mózgu. Nie ma w tym żadnej magii, nie ma tej jedynej.

Nie ma miłości.

Kiedyś, może dawno, a może i całkiem nie dosyć dawno. Miałem kobietę. Zakochaliśmy się w sobie. Trwało to trzy? Cztery miesiące. Związek na odległość. Jedyna, która nie odpowiadała mojemu ideałowi. Spławiłem trzy kobiety odpowiadające ideałowi, a ona miała w tym czasie dwóch innych u siebie. Milutko.

Potem był koncert SNL, poznałem paru ludziów i się zmieniło parę rzeczy.

Zmieniło się na dobre. Tęsknie za tamtymi czasami, kiedy przychodziła do mnie prawie codziennie.

Potem było morze, Pobierowo i znów się parę rzeczy zmieniło.

A teraz ja się zmieniłem, odrobinę, bo odrobinę, ale uważam, że wystarczy.

Kobieta jest piękna. Jest to najpiękniejsza istota na świecie.